6.7.07


"Άστρα μου, αστράκια,
τ' άλλα παιδάκια
θα τ' αγαπώ.
Ας με χτυπούν
πάντα κι ακόμα
θα'μαι το χώμα
που το πατούν.
Άστρα καθώς
άστρο και κρίνο,
έτσι θα γίνω
τώρα καλός".
Κώστας Καρυωτάκης
από το blog του Νίκου Δημου.
Παρόλο που δεν αντέχω να βλέπω τα ζώα να πονούν, να υποφέρουν και να πεθαίνουν, δεν τα βάζω κάτω και δεν θα απομακρυνθώ από αυτά.
Η ζωή συνεχίζεται…
Για μερικές και μόνο τέτοιες στιγμές αξίζει να ζει κανείς. Και ας πεθάνει τη αμέσως επόμενη στιγμή.
Η τρυφερότητά σας το ζέστανε εκείνο το βράδυ και νομίζω έφυγε ευτυχισμένο.
Να προσέχεις τις δικές σου (και τον εαυτό σου).Πολλά φιλιά!
Να είσαι καλά.
Σε ευχαριστώ.
<< Home